Misja

Misją Polskiego Związku Koszykówki jest tworzenie i propagowanie profesjonalnych rozwiązań mających na celu podnoszenie poziomu polskiej koszykówki przy jak najefektywniejszym wykorzystaniu potencjału tej dyscypliny. Z realizacją misji łączy się nieustanne udoskonalanie narzędzi i procedur umożliwiających rozwój i popularyzację koszykówki w Polsce oraz jej promocję za granicą.

Związek opracowuje kierunki rozwoju polskiej koszykówki, czuwa nad tworzeniem i wdrażaniem planów szkoleniowych, regulaminów i systemów zawodów. Inicjuje i nadzoruje organizację rozgrywek o charakterze krajowym, międzypaństwowym i międzynarodowym. Współdziała z krajowymi i zagranicznymi instytucjami oraz organizacjami sportowymi, monitoruje wdrażanie procedur związanych z rejestracją wyników, statystyk i dokumentacji sportowej.

PZKosz pragnie zapewniać rozwój obecnym i przyszłym pokoleniom koszykarzy i koszykarek, stwarzając im jednocześnie możliwość odnoszenia największych sukcesów sportowych. Z tym postulatem łączy się dążenie do zwiększenia liczby zawodników i klubów oraz umasowienia dyscypliny. Działania te prowadzone są przy wykorzystaniu obecnych oraz tworzeniu nowych programów ministerialnych, a także przy wsparciu innych podmiotów sportowych organizujących rozgrywki koszykarskie.

Wszystkie inicjatywy mają na celu stworzenie jak najlepszych warunków do przeprowadzania właściwego procesu szkoleniowego. Związek stara się zapewniać klubom odpowiednie narzędzia do pracy z dziećmi i młodzieżą, gdyż to właśnie w środowisku klubowym następuje naturalne wychowanie i przygotowanie zawodnika uzdolnionego sportowo.

Ważnym kryterium w realizacji misji Związku jest nowoczesność. Sukcesywnie wdrażane są nowatorskie pomysły związane zarówno z wykorzystaniem nowych technologii, jak też rozwiązaniami w zakresie zarządzania, inspirowane doświadczeniami i wzorcami najlepszych federacji koszykarskich.

Istotnymi elementami składającymi się na misję Związku są historia i tradycja, rozumiane jako dbanie o pamięć związaną z ludźmi i wydarzeniami, które budują tożsamość dyscypliny. Umożliwiają one międzypokoleniowy dialog i wymianę doświadczeń, tworząc tym samym pomost pomiędzy przeszłością i teraźniejszością, oraz składają się na niepowtarzalny klimat dyscypliny.